Het verhaal van Rik, de langharige teckel uit België
Leeftijd: 7 jaar
Wat is er gebeurd: verlamd aan de achterpoten na rughernia. Operatie zonder succes.

“Maar mevrouw, wat is er met uw hondje gebeurd?”. Die vraag wordt me zowat elke keer gesteld wanneer ik met Rik, onze langharige teckel, op straat kom. Begin dit jaar kreeg Rik een acute hernia in de rug. Een operatie en fysiotherapie bleken niet te baten. Zes maanden later kan hij z’n achterste pootjes nog steeds niet gebruiken en sleept hij zich in huis en in de tuin rond als een hulpeloos zeehondje. Hoe anders is het als hij met z’n hondenrolstoel de straat optrekt. Toegegeven, het was best even wennen en Rik is een koppig hondje, maar vandaag kan hij aardig overweg met de rolstoel. Hij stapt energiek verder, snuffelt naar hartelust, draait en keert, en geniet van de aandacht die hij krijgt van verbaasde voorbijgangers. “Ocharme,” zeggen ze soms, maar over het algemeen krijgen we heel wat begrip. Zeker nu mensen zien dat Rik op straat weer meester is over zijn mobiliteit. Zonder de hondenrolstoel weet ik eerlijk gezegd niet of we Rik nog zouden hebben. We hadden verwacht dat hij na de operatie weer zou lopen, en toen dat maar niet leek te komen waren we echt radeloos. Na al die moeite zo’n lieve hond moeten opgeven was een scenario waar we niet mee konden leven. En toen ontdekte ik hondenrolstoel.nl. Omdat ik geen uitweg meer zag, besloot ik een rolstoel te bestellen. Een week later was het zover. De rolstoel werd aan huis geleverd. De eerste kennismaking met de hondenrolstoel verliep wat onwennig, zowel voor baasje als hond. Wat zag het er toch groot uit! Een heel gestel voor een kleine hond. Op straat bleef Rik meerdere keren gewoon staan, te koppig om in beweging te komen tenzij je een koekje voor z’n neus hield. Met veel geduld ging hij uiteindelijk dan toch op stap. Een wandeling van een goed half uur tot drie kwartier is ideaal. En onderweg kan hij zonder problemen zijn kleine en grote boodschap doen. Kilometers zal hij niet meer lopen, maar dat hoeft ook niet. Op één manier heeft hij iets meer vrijheid omdat hij geen lijn maar aanhoeft, we laten hem gewoon los meelopen. Wel goed katten in het oog houden, want Rik kan het nog steeds op een spurt zitten als hij een kat opmerkt! In het begin botste hij ook overal tegenaan, maar nu neemt hij de bochten al iets breder en heeft hij veel minder hulp nodig om ‘hindernissen’ te nemen.
In de tuin en binnen draagt Rik zijn hondenrolstoel praktisch nooit. Voor hem is de rolstoel echt gelijk aan wandelen. Thuis moeten we hem vaak oppakken of helpen we hem door een riem onder zijn buikje te houden en zo zijn achterlijf omhoog te tillen tot z’n achterpootjes de grond raken. We merken zelfs op dat Rik de laatste tijd af en toe een poging doet om een paar wankele stappen te zetten. Wanneer zijn pootjes in de rolstoel hangen, beweegt hij ze ook mee terwijl hij stapt met de voorste pootjes. Op zich is dat dus ook een goede oefening, en wie weet krijgen we hem wel zover dat hij in de tuin weer zelf wat kan stappen.
Onze dierenarts had eigenlijk geen ervaring met hondenrolstoelen en was aangenaam verrast toen ze op huisbezoek kwam en een ‘demonstratie’ van Rik kreeg. Ze vond het een prima hulpmiddel.
We hebben ons de afgelopen maanden vaak afgevraagd of het de goede beslissing was om Rik te laten opereren. Maar als ik hem nu knuffel en zie dat hij nog gelukkig kan zijn, ben ik echt wel blij dat onze kleine vriend nog bij ons is. We hebben nog een Golden Retriever, Sam, van 14 jaar oud en die vindt het allemaal best. Hij heeft eigenlijk nooit vreemd opgekeken van die rolstoel. Andere honden doen dat soms wel, en komen dan nieuwsgierig kennis maken met Rik. Verlamming na hernia betekent voor vele honden het einde. Het blijft een moeilijke situatie, maar de hondenrolstoel maakt het ons een heel stuk makkelijker en zorgt er mee voor dat Rik nog kan genieten van de kleine dingen in het leven. Je moet er als baasje heel veel geduld, tijd en energie in steken. Er zijn zeker moeilijke momenten, maar wanhopig zijn we niet meer. Rik, trouwens een hondje uit het asiel, verdient deze kans. Na alles wat hij heeft meegemaakt lijkt hij ons nog meer te vertrouwen en hij kan je soms zo dankbaar aankijken dat ik echt gelukkig ben dat hij er nog is.